U Kolubarskoj bitci poginuo Dimitrije Tucović

Umro je 1847 godine srpski pisac, prevodilac i glumac Joakim Vujić, otac srpskog pozorišta. Gimnaziju je učio u Kaloči i Segedinu, licej i prava u Požunu (Bratislava), dosta je putovao učeći strane jezike. Prva „teatralna predstavlenija“ priredio je u Pešti, Baji i Segedinu između 1813. i 1815, a u Zemunu 1823. U Srbiji je s prekidima boravio od 1833. do smrti, a u Kragujevcu i Beogradu je, kao „knjaževsko-serbskog teatra direktor“, osnovao 1834. i 1836. prve pozorišne trupe. Bio je protivnik jezičke reforme Vuka Karadžića. Napisao je „Putešestvija“ i 21 dramsko delo, uključujući „Kreštalicu“, „Fernanda i Jariku“ i „Ljubovnaju zavist čerez jedne cipele“.

Na Vrapčem brdu kod Lazarevca u Prvom svetskom ratu 1914 godine u Kolubarskoj bici poginuo je srpski oficir Dimitrije Tucović, vođa socijalističkog pokreta u Srbiji. Predvodio je 5. aprila 1903. demonstracije u Beogradu protiv režima kralja Aleksandra Obrenovića i potom morao da emigrira. Posle Majskog prevrata, osnivački kongres Srpske Socijaldemokratske partije proglasio je u avgustu 1903. partijskim organom „Narodne novine“, koje je uređivao Dimitrije Tucović. Diplomirao je prava u Beogradu 1906, sekretar partije postao je 1908, a teorijski časopis „Borba“ pokrenuo je 1910. Na Međunarodnom kongresu socijalista u Kopenhagenu 1910. održao je značajan govor o austrougarskoj aneksiji Bosne i Hercegovine, ukazavši na pogrešan stav austrijskih socijalista u nacionalnom pitanju i odneo ubedljivu pobedu u polemici s jednim od vođa socijalističke partije Austrije, Karlom Renerom (Renner), austrijskim kancelarom posle Prvog svetskog rata. Objavio je oko 600 radova u domaćim i stranim listovima. Bio je pacifista i vatreni protivnik rata, ali se kao rodoljub borio u oslobodilačkim ratovima Srbije. Dela: „Zakonsko osiguranje radnika“, „Srbija i Albanija“, „Zakon o radnjama i socijalna demokratija“, „U izbornu borbu!“, „Za socijalnu politiku“, „Socijal-demokratski agitator“, „Porezi – jedna žalosna glava u politici srpske buržoazije“, „Jedinstvo pokreta“.

Počelo je 1945 godine suđenje za ratne zločine u Ninbergu.

U Vestminsterskoj opatiji u Londonu venčali su se 1947 godine britanska princeza Elizabeta i njen dalji rođak Filip Mauntbaten, bivši princ od Grčke i Danske, koji se odrekao svojih titula kako bi se oženio engleskom princezom. Princezi Elizabeti, naslednici engleskog prestola, bila je 21 godina. Filip Mauntbaten imao je 26 godina i u Drugom svetskom ratu se borio kao britanski pomorski oficir, zbog čega je dobio titulu vojvode od Edinburga veče uoči venčanja sa Elizabetom. Ovo venčanje diglo je duh Britancima suočenim sa ekonomskim poteškoćama u posleratnom periodu. Godine 1952, nakon smrti kralja Džordža VI, Elizabeta je postala nova britanska kraljica, a Filip je okončao svoju pomorsku karijeru kako bi se koncentrisao na nove dužnosti koje je imao kao pratilac britanske kraljice. Tokom svog braka, oni su dobili četvoro dece, prinčeve Čarlsa, Endrjua i Edvarda i princezu Anu.

Umro je 1975 godine Francisko Franko, španski diktator. Franko je rođen 1892. godine. Sa svojom fašističkom organizacijom, uz pomoć nemačkih nacista i italijanskih fašista, otpočeo je građanski rat (1936-1939), srušio legalni demokratski republikanski poredak i uveo fašističku diktaturu. Od tada na čelu Španije kao apsolutni diktator stoji Franko „kaudiljo“ („vođa kraljevine Španije“).

Post Author: Milan

Ostavi komentar